Yukarıda da belirttiğimiz gibi, Rum-Yunan iddiaları özellikle Batı Anadolu (Aydın), Trabzon, İstanbul ve Trakya (Edirne), İzmit Sancağı üzerinde yoğunlaşmakta; buralarda nüfusun çoğunluğunu oluşturduklarını savunmaktaydılar. Osmanlı kaynaklarının yalanladığı bu iddia, Fransızlar’ın Sarı Kitap’ı (1897) ve V. Cuinet (1892) tarafından da çürütülmektedir.
1831 nüfus sayımında Rum unsuru ayrıca zikredilmemekle beraber “reaya” başlığı ile öncelikle “Hıristiyan” olanlar kastedilmiştir. Prof. Dr. K. Karpat’a göre bu başlık altında “Ortodoks Rumlar” başta olmak üzere Bulgar, Sırp ve Ulahlar gibi diğer Ortodoks vatandaşlar sayılıştır(1).
Gerek Yunanlıların ve gerekse Rumların çeşitli zamanlarda ortaya koydukları nüfusla ilgili rakamlar, bütünüyle 1912 yılında Rum Patrikhanesi tarafından yapılan istatistiğe dayanıyordu. Patrikhanenin istatistiği daha sonra Polybius (D. Kalopathakes)(1) George Soteriadis(2) ve Leon Maccas(3) tarafından yayınlanmıştır.
Osmanlı vatandaşı olan Rumların nüfusu da tıpkı Ermeni nüfusunda olduğu gibi çeşitli zamanlarda siyasi amaçlı propagandaya alet edilmeye çalışılmıştır. Bu konudaki çalışmaları daha çok Yunanistan’ın “Megalo İdea” veya “Helenizm” adını verdiği “Büyük Yunanistan”ı kurma çabaları çerçevesinde ele almak gerekmektedir.
Wilson ilkelerinin 12′nci maddesine fiili bir dayanak oluşturmak isteyen Yunanistan, Mondros’tan hemen sonra, daha önce başka yerlere -özellikle, Rusya’ya, Adalar’a, Yunanistan’a ve Anadolu’nun içlerine- göç eden Rumların tekrar eski yerlerine dönmeleri için büyük çalışmalara girişmiştir. Bu hem siyasi bakımdan, hem de yapılacak bir işgal esnasında kullanılabilecek insan gücüne sahip olma bakımından önem taşıyordu.