Hiçbir uygar milletin yapmayacağı cinayetleri işleyen Yunanlılar, 8 yaşındaki kızlardan 70 yaşındaki ak saçlı ninelere kadar, karşılarına çıkan kız çocukları ve kadınlara sürüler halinde tecavüz etmişler, direnenleri öldürmüşlerdir. Türklerin kutsal inançlarına saldırmaktan, Kur’an-ı Kerim’i parçalamaktan, ayaklar altında çiğnemekten çekinmemişlerdir.

Yunan askerleri, en üst makamdan aldıkları emirle, Türk köylerini, kasabalarını ve şehirlerini önceden hazırlanan bir plana göre yakıp yıkmışlardır. Ülkenin en zengin bölgesi olan Batı Anadolu, Yunan işgalinden sonra bir yıkıntı ve yangın yeri halinde Türklerin eline geçmiştir.

İnsanlık dışı işkenceler yapan Yunanlılar, halkın parasını, kadınların altınlarını ve süs eşyalarını almışlar; köyleri, kasabaları ve şehirleri yağmalamışlardır. Götüremedikleri ev eşyalarını yakmışlardır. Halkın geçim kaynağı olan hayvanları, ekin yığınlarını ve bağları ataşe vermişlerdir.

Yunan egemenliğine geçen her yerde Türkler, hem istiklallerini hem yaşama haklarını kaybetmişlerdir. Eğziboz’da, Mora Yarımadası’nda, Tesalya’da, Girit’te, Türkler toplu soykırımlarla imha edilmişlerdir.

1822 yılında Mora’nın Tripoliçe Kalesi’ni ele geçiren Rumlar, kendilerine teslim olan 32.000 kişinin hemen hemen tümünü öldürmüşler.

Mayıs 1822′de Akrapol’de yerli asilere teslim olan 1.150 Türkün çoğu yabancı konsolosların gözü önünde parça parça edilmiştir(1).

Girit Adasındaki onbinlerce Türk, kısa zamanda imha edilmiş veya kaçmak zorunda bırakılmıştır.

Pontus’lu Rumlar, 1921′de 1.641 Türk’ü öldürmüş, 923 kişiyi yaralamış ve 2 milyon lira değerinde soygun yapmışlardır(2).

Yunan mezaliminin son perdesi, Kıbrıs’ta oynanmış; adadaki onbinlerce Türk’ün soykırıma uğramaması, ancak 1974′teki Barış Harekatı ile önlenebilmiştir.

KAYNAK:
Em. Korg. Hüseyin Işık, Türk-Yunan İlişkileri, Genelkurmay ATASE Başkanlığı Yayını, Ankara 1986, s. 377-394

DİPNOTLAR
1) Yorgo-; Osmanlı Tarihi, C.5, 1774-1912, Güney Matbaacılık ve Gazetecilik, Ankara 1948, s. 270-279,
2) Dr. Tansel, Salahattin-; Mondros’tan Mudanya’ya Kadar, Başbakanlık Matbaası, 1973, c.1, s. 96.

Yunanlıların, kaçış sırasında yaptıkları mezalim hakkında özetle şunlar söylenebilir:

Yunanlılar, geri çekilme sırasında rastladıkları şehir, köy ve kasabalardaki halkın elindeki tüm hayvanları ve taşıt araçlarını toplamışlardır. Bundan sonra kapılara süngülü nöbetçi koyarak içerdiklerin nesi varsa almışlardır. Kadınların altın, bilezik, yüzüklerini, sandıklarda sakladıkları altınlarını, paralarını halı, kilim gibi yükte hafif pahada ağır eşyalarını önceden hazırladıkları araçlarla götürmüşlerdir. Bu araçlar, gasp edilen malları taşımaya yetmeyince Uşak’ta olduğu gibi ordunun otomobilleri kullanılmıştır(1).

Yerli Rumlar ve Ermeniler, bu zulümlerin yapılması sırasında Yunan askerlerine soyacakları evleri göstermişlerdir. Aldıkları ile yetinmeyen Yunanlılar, evdekilerin boğazına bıçağı dayayarak ellerindeki en son para ve kıymetli eşyayı da almışlardır.

Soygunlardan sonra yaygınlar başlamıştır. Yanlarına benzin, bomba ve dinamit alan yangın müfrezeleri, birçok yeri aynı anda ateşe vermişlerdir. 4.500 evli Alaşehir’de 4 Eylül’de birbirinden ayrı 15 yerde aynı anda yangın çıkmıştır. Alaşehir son evine kadar yakılmış, son meteliğine kadar soyulmuştur. Yunanlılar ve yerli Rumlar, yangın sırasında 600 kişiyi öldürmüşlerdir. Yunan köy evleri içinde, 200′den fazla insan cesedi bulunmuştur(2).

Manisa Hükümet Konağı, Merkez Komutanı Albay Bagursi’nin emriyle yakılmış, bundan sonra şehrin birçok yerleri aynı anda ateşe verilmiştir. Salı sabahı başlayan yangın iki gün iki gece devam etmiştir. 17.000 evden oluşan Manisa’nın hemen hemen tamamı yanmıştır. Yunanlılar halkı meydanlara toplayarak etraflarına süngülü askerlerden bir çember oluşturmuşlardır. Başlarına geleceği anlayan halk her şeyi göze alarak bu çemberi yarıp dağlara doğru kaçmıştır. Yunan takip taburları yangın tamamlandıktan sonra dağlara kaçanları öldürmek için harekete geçmişlerse de, Türk askerlerinin yetiştiğini görünce İzmir’e doğru kaçmışlar ve böylece binlerce kişi ölümden kurtulmuştur. Bununla beraber Manisa’da yangından önce yapılan aramalar sırasında pek çok insan öldürülmüştür. Yangın sırasında da Yunanlılar yüzlerce kişiyi ateşe atmışlardır(3).

Uşak’ta 1.800 ev yakan Yunanlılar, binden fazla insanı da, süngülemek, kurşunlamak veya ateşe atmak suretiyle öldürmüşlerdir. Bir binada toplu halde barındırılan 450 Türk esiri de, bu sırada çıkarılan yangın sırasında yanarak ölmüştür. Uşak’ın değerli halılarını, sarraf dükkanlarındaki altınlarını ve kadınların ziynet eşyalarını da yağmalayan Yunanlılar, bağları ateşe vermişlerdir(4).

Yunanlılar ve yerli Hıristiyanlar, Turgutlu’yu da ateşe verdiler. Yangın, soygun ve öldürme 2 gün 2 gece devam etti. Türk askerleri hala yanmakta olan kasabaya girdiklerinde, 20.000 kişiden ancak 8.000 kişiyi bulabildiler. Diğerleri kaçmış veya öldürülmüşlerdi. Yanan ve yıkılan binaların altından yüzden fazla ceset çıkarıldı(5).

Salihli’de 3.000 kadar ev ve 500 dükkan yandı. Yalnız istasyon etrafındaki Hıristiyan evlerinin bir kısmı kurtarılabildi(6)

8.000 haneli Aydın’da yangından ancak 3 ev kurtulabildi. Söke, Nazilli, Gördes, Eşme ilçe merkezleri tamamen yanıp yıkıldılar. Salihli, Soma, Bandırma gibi büyük kasabaların ancak çok küçük bir kısmı kurtuldu. Yalnız Eşme’de 28 köy yakıldı(7).

Yunanlılar, Bursa Demirtaş İstasyonu civarındaki hapishaneyi ve buradaki yüzlerce esiri diri diri yaktılar(8).

En büyük komutanından en kıdemsiz erine kadar Yunan ordusu, medeni bir ordu gibi değil, haydutluk, katillik ve soygunculukla insanlığın yüzünü kızartacak bir haydut sürüsü gibi davranmıştı Anadolu’da(9).

KAYNAK:
Em. Korg. Hüseyin Işık, Türk-Yunan İlişkileri, Genelkurmay ATASE Başkanlığı Yayını, Ankara 1986, s. 377-394

DİPNOTLAR
1) İzmir’den Bursa’ya, Dersaadet Akşam Teşebbüs Matbaası, 1338, s. 142-143.
2) A.g.e., s. 93, 144.
3) A.g.e., s. 32, 33, 34, 127.
4) A.g.e., s. 100-103, 145-146.
5) A.g.e., s. 79, 132.
6) A.g.e., s. 87.
7) A.g.e., s. 126.
A.g.e., s. 146.
9) Türk İstiklal Harbi; C.2, Batı Cephesi, 6. Kısım, III. Kitap, Büyük Taarruzda Takip Harekatı, Gnkur. Basımevi, 1965, s. 54.

ABD Yakındoğu Yardım Komitesi Türkiye üyeleri olan Mis Allain ve Mis Blines der Near, Yunanlıların geri çekilmesinden sonra facia bölgeleri Demirci, Mülk, Oğlakçı, Babadat, Koçaş, Hamam Karahisar, Karaağaç, Gecik köylerine giderek yapılan zulümleri, yakılıp yıkılan evleri, ırzlarına geçilen kadınları, yaralananları, öldürülenleri yerinde görerek durumu ülkelerine bildirmişlerdir.

Yapılan incelemelerden ve dinlenen köylülerden öğrenildiğine göre Yunanlılar üst makamlardan aldıkları emirlerle köyleri yakmışlardır. Yunan müfrezelerinin üzerlerinde evlerin yakılması için önceden hazırlanmış şişeler ve kaplar içinde yanıcı maddeler bulundurmaları, taş binaları dinamitle havaya uçurmaları bunu göstermektedir.

Yunanlılar er A. Acryoti ile Golizakis Emanuel, 15 Eylül 1921′de Polatlı’da alınan ifadelerinde “Komutanları Prens Andrea’nin geçtikleri köyleri yakmalarını emrettiğini” söylemişlerdir(31).

Yunanlı er Yuvan Lefter Dages, 4 Ocak 1922′de Akşehir’de alınan ifadesinde, “Sakarya’dan geri çekildiğimiz zaman tüm köylerin yakılması için Başkomutanlıktan emir verilmiştir. Bu emir üzerine 3′ncü ve 10′ncu Tümenlerden köylerin yakılması için müfrezeler ayrılmıştır(32)” demiştir.

Sivrihisar’ın Yarma Köyü bu şekilde yakılmıştır. Askerlerin zulmünü durdurması için köylülerin başvurduğu Yunan subayı; “Biz Kralımızdan aldığımız emri yapıyoruz. Canımızı kurtarırsanız yanınıza kar kalır(33)” demiştir.

Sivrihisar’ın “Halil Bağı” ve “Karkın” köyleri, Kral Konstantin’in kardeşi Prens Andrea’nın emriyle yakılmıştır.

Prens Andrea, 60 hanelik Karkın Köyü’ne birlikleri ile 14 Eylül 1921′de gelerek 3 gün kalmıştır. Prens askerlerin yaptığı yağmaya, soygun ve ırza tecavüz olaylarına ses çıkarmamıştır. Prens köyden ayrılırken Yunan askerleri köye dağılarak yanmayan evleri, ahırları ve samanlıkları ateşe vermiş, camiyi dinamitle yıkmışlardır(34).

Batı Cephesi Komutanlığı, Yunan mezalimini şöyle anlatmaktadır:

“Yunanlıların İzmir’e girdiklerinden beri yaptıkları zulümler, tarihte şimdiye kadar yazılanların hepsini geçmiştir.

Yunan askerleri 8 yaşındaki kızlara, 70 yaşındaki kadınlara tecavüz ettiler. Hiçbir askeri lüzum olmadığı halde birçok köyleri yaktılar.

Kundaktaki bebekten en yaşlısına kadar bir köyün halkı evlere kapatılarak diri diri yakıldılar… İslam’ın kutsal kitabı Kur’an yırtılarak Türk köylülerinin gözlerinin önünde en çirkin şekilde kullanıldı.

Bu zulümler, Yunan askerlerine katılan yerli Rumlarla birlikte yapıldı. Yunan komutanları bu işkence ve zulümlerin yapılması için emir verdiler.

Yunanlılar tarafından “İntikam Tümeni” adı verilen 2′nci Yunan Tümeni yangın ve tahrip güçleriyle donatılmıştı.

Yunan işgali altında bulunan ve henüz kurtaramadığımız köylerde neler yapıldığını bilmiyoruz(35).”

Yunanlıların Orta Anadolu’da yaptıkları mezalimin bazıları şöyledir:

Yakılan Kasaba ve Köyler:

a. Mihalıççık, Emirdağ, Haymana, Eskişehir merkez ve Sivrihisar ilçelerinde 1 kasaba ve 90 köy tamamen, 2 kasaba ve 77 köy kısmen yakılmıştır.

b. Mihalıççık İlçesi en çok zulme uğrayanlardandır. Burada toplam 1.596 ev yakılmıştır. Zengin bir kasaba olan Mihalıççık’ta 298 ev, 3 cami, 4 okul, 1 hamam, PTT binası, Hükümet konağı, 100 dükkan, 11 han, 5 kahve yakılarak taş taş üstünde bırakılmamıştır.

c. Haymana’nın 120 haneli Şeyh Ahmetli (Karyeoğlu) Köyü içindeki insanlarla birlikte yakılmıştır. Yunanlılar halkı binalara doldurup, kapı ve pencereleri kapadıktan sonra içindekileri diri diri yakmışlardır. Harabe haline gelen bu köyde simsiyah cesetler, pencere parmaklıklarına yapışmış yanık eller, bilezikli kadın kolları görülmüştür(36).

Öldürme Olayları:

Yunanlılar, hemen her köyden birçok insanı öldürmüşlerdir. Özellikle evlerin yağması sırasında parasını vermemekte direnenleri veya para sakladığını sandıkları kişileri süngüleyerek, ateşe atarak öldürmüşlerdir. Örneğin, Mercan Köyü’nden Kaymakçıoğlu Ali’yi parası için döven beş Yunan askeri, istedikleri parayı alamayınca onu ateşe atarak yakmışlardır.

Yunanlılar, tecavüzden ırzlarını korumak isteyen kadınları veya bunları kurtarmak isteyenleri öldürmüşlerdir. Örneğin, Yunan erlerinin tecavüzlerine karşı direnen Koçaş Köyü’nden İbrahim eşi Fatma’yı kucağındaki yavrusu ile birlikte ateşe atmışlardır. Sivrihisar’ın Gecik Köyü’nden Molla İbrahim kızı Cennet, Yunan askerlerine karşı namusunu korumakta direndiği için kurşunlanarak öldürülmüştür.

150 haneli Beylikahır Köyü’nden sürgün edilenlerden 650 kişinin ne olduğu belli değildir.

Yunanlılar tarafından tamamen boşaltılan Mihalıççık İlçesi’nin Balıklı, Adahisar ve Akköprü köylülerinin akıbetleri hakkında hiçbir bilgi elde edilememiştir.

Haymana, Sivrihisar ve Eskişehir merkez ilçelerinden kimlikleri belirlenen 83 erkek, 13 kadın öldürülmüştür. Aynı yerlerden kılavuz çoban veya arabacı olarak götürülen 155 erkek ve 8 kadından haber alınamamıştır. Bunların öldürüldüğü sanılmaktadır(37).

Irza Geçme Olayları:

Yunanlılar köyleri yakar, köylüleri soyarken kadınlara da en iğrenç şekilde saldırmışlardır. 8 yaşındaki kız çocukları, 60 yaşındaki ak saçlı nineler bile Yunan tecavüzünden kurtulamamıştır.

Yunanlılar bir taraftan evleri yakarken bir taraftan da köylerin kadınlarını ve genç kızlarını toplayarak kocalarının, ana ve babalarının gözü önünde tecavüz etmişlerdir. Bazı köylerden genç kadın ve kızlara beşer, onar kişilik kafileler halinde tecavüz etmişlerdir. Camilere veya medreselere sığının kadınlar da bu saldırılardan kurtulamamışlardır. Bazı köyler, kadınlarını köyden uzak yaylalara götürüp saklayarak bu saldırılardan kurtulmuşlardır. Geri çekilme sırasında Türk askerinin takibinden kurtulmak için acele ettiklerinden kadınlara tecavüz imkanı bulamamışlardır(38).

Gasplar:

Yapılan incelemelerde her köyün zararı ve gasp edilen şeyler listeler halinde belirtilmiştir.

Haymana, Mihalıççık, Sivrihisar ve Eskişehir merkez ilçelerinde Yunanlılar, 211 569 davar, 37 242 sığın, 4 261 at ve 3 975 eşek gasp etmişlerdir.

Aynı ilçelerden 56.267.685 okka un, ekmek veya buğday; 9.033.159 okka arpa; 295.800 okka mısır ve 75.631 okka tereyağı, 121.084 okka peynir almışlardır(39).

Yunanlılar, sadece Ege ve Orta Anadolu’da değil, İzmit, Adapazarı, Sapanca, Marmara Denizi güney bölgesi ve Karadeniz kıyılarında da benzer zulümler yapmışlardır.

KAYNAK:
Em. Korg. Hüseyin Işık, Türk-Yunan İlişkileri, Genelkurmay ATASE Başkanlığı Yayını, Ankara 1986, s. 377-394

DİPNOTLAR
1) “Les Atrocites Greques En Asie-Mineure”; Hüsnü Tabiat Matbaası, 1922, Kısım 1, s. 10-11.
2) “Orta Anadolu’da Yunan Mezalimi”, Garp Cephesi 2′nci Şube Yayınlarından, Orhaniye Matbaası, Kısım 3, s. 95.
3) A.g.e., 2. Kısım, s. 10-18.
4) A.g.e., 3. Kısım, s. 23-29.
5) “Atrocites Greques En Asie-Mineure”, s. 3-5.
6) Orta Anadolu’da Yunan Mezalimi; 1. Kitap, s. 43-44.
7) A.g.e., 1., 2. ve 3. Ciltlerden özet.
A.g.e., 1., 2. ve 3. Ciltlerden özet.
9) A.g.e., 1., 2. ve 3. Ciltlerden özet.

ABD Yakındoğu Yardım Komitesi Türkiye üyeleri olan Mis Allain ve Mis Blines der Near, Yunanlıların geri çekilmesinden sonra facia bölgeleri Demirci, Mülk, Oğlakçı, Babadat, Koçaş, Hamam Karahisar, Karaağaç, Gecik köylerine giderek yapılan zulümleri, yakılıp yıkılan evleri, ırzlarına geçilen kadınları, yaralananları, öldürülenleri yerinde görerek durumu ülkelerine bildirmişlerdir.

Yapılan incelemelerden ve dinlenen köylülerden öğrenildiğine göre Yunanlılar üst makamlardan aldıkları emirlerle köyleri yakmışlardır. Yunan müfrezelerinin üzerlerinde evlerin yakılması için önceden hazırlanmış şişeler ve kaplar içinde yanıcı maddeler bulundurmaları, taş binaları dinamitle havaya uçurmaları bunu göstermektedir.

Yunanlılar er A. Acryoti ile Golizakis Emanuel, 15 Eylül 1921′de Polatlı’da alınan ifadelerinde “Komutanları Prens Andrea’nin geçtikleri köyleri yakmalarını emrettiğini” söylemişlerdir(31).

Yunanlı er Yuvan Lefter Dages, 4 Ocak 1922′de Akşehir’de alınan ifadesinde, “Sakarya’dan geri çekildiğimiz zaman tüm köylerin yakılması için Başkomutanlıktan emir verilmiştir. Bu emir üzerine 3′ncü ve 10′ncu Tümenlerden köylerin yakılması için müfrezeler ayrılmıştır(32)” demiştir.

Sivrihisar’ın Yarma Köyü bu şekilde yakılmıştır. Askerlerin zulmünü durdurması için köylülerin başvurduğu Yunan subayı; “Biz Kralımızdan aldığımız emri yapıyoruz. Canımızı kurtarırsanız yanınıza kar kalır(33)” demiştir.

Sivrihisar’ın “Halil Bağı” ve “Karkın” köyleri, Kral Konstantin’in kardeşi Prens Andrea’nın emriyle yakılmıştır.

Prens Andrea, 60 hanelik Karkın Köyü’ne birlikleri ile 14 Eylül 1921′de gelerek 3 gün kalmıştır. Prens askerlerin yaptığı yağmaya, soygun ve ırza tecavüz olaylarına ses çıkarmamıştır. Prens köyden ayrılırken Yunan askerleri köye dağılarak yanmayan evleri, ahırları ve samanlıkları ateşe vermiş, camiyi dinamitle yıkmışlardır(34).

Batı Cephesi Komutanlığı, Yunan mezalimini şöyle anlatmaktadır:

“Yunanlıların İzmir’e girdiklerinden beri yaptıkları zulümler, tarihte şimdiye kadar yazılanların hepsini geçmiştir.

Yunan askerleri 8 yaşındaki kızlara, 70 yaşındaki kadınlara tecavüz ettiler. Hiçbir askeri lüzum olmadığı halde birçok köyleri yaktılar.

Kundaktaki bebekten en yaşlısına kadar bir köyün halkı evlere kapatılarak diri diri yakıldılar… İslam’ın kutsal kitabı Kur’an yırtılarak Türk köylülerinin gözlerinin önünde en çirkin şekilde kullanıldı.

Bu zulümler, Yunan askerlerine katılan yerli Rumlarla birlikte yapıldı. Yunan komutanları bu işkence ve zulümlerin yapılması için emir verdiler.

Yunanlılar tarafından “İntikam Tümeni” adı verilen 2′nci Yunan Tümeni yangın ve tahrip güçleriyle donatılmıştı.

Yunan işgali altında bulunan ve henüz kurtaramadığımız köylerde neler yapıldığını bilmiyoruz(35).”

Yunanlıların Orta Anadolu’da yaptıkları mezalimin bazıları şöyledir:

Yakılan Kasaba ve Köyler:

a. Mihalıççık, Emirdağ, Haymana, Eskişehir merkez ve Sivrihisar ilçelerinde 1 kasaba ve 90 köy tamamen, 2 kasaba ve 77 köy kısmen yakılmıştır.

b. Mihalıççık İlçesi en çok zulme uğrayanlardandır. Burada toplam 1.596 ev yakılmıştır. Zengin bir kasaba olan Mihalıççık’ta 298 ev, 3 cami, 4 okul, 1 hamam, PTT binası, Hükümet konağı, 100 dükkan, 11 han, 5 kahve yakılarak taş taş üstünde bırakılmamıştır.

c. Haymana’nın 120 haneli Şeyh Ahmetli (Karyeoğlu) Köyü içindeki insanlarla birlikte yakılmıştır. Yunanlılar halkı binalara doldurup, kapı ve pencereleri kapadıktan sonra içindekileri diri diri yakmışlardır. Harabe haline gelen bu köyde simsiyah cesetler, pencere parmaklıklarına yapışmış yanık eller, bilezikli kadın kolları görülmüştür(36).

Öldürme Olayları:

Yunanlılar, hemen her köyden birçok insanı öldürmüşlerdir. Özellikle evlerin yağması sırasında parasını vermemekte direnenleri veya para sakladığını sandıkları kişileri süngüleyerek, ateşe atarak öldürmüşlerdir. Örneğin, Mercan Köyü’nden Kaymakçıoğlu Ali’yi parası için döven beş Yunan askeri, istedikleri parayı alamayınca onu ateşe atarak yakmışlardır.

Yunanlılar, tecavüzden ırzlarını korumak isteyen kadınları veya bunları kurtarmak isteyenleri öldürmüşlerdir. Örneğin, Yunan erlerinin tecavüzlerine karşı direnen Koçaş Köyü’nden İbrahim eşi Fatma’yı kucağındaki yavrusu ile birlikte ateşe atmışlardır. Sivrihisar’ın Gecik Köyü’nden Molla İbrahim kızı Cennet, Yunan askerlerine karşı namusunu korumakta direndiği için kurşunlanarak öldürülmüştür.

150 haneli Beylikahır Köyü’nden sürgün edilenlerden 650 kişinin ne olduğu belli değildir.

Yunanlılar tarafından tamamen boşaltılan Mihalıççık İlçesi’nin Balıklı, Adahisar ve Akköprü köylülerinin akıbetleri hakkında hiçbir bilgi elde edilememiştir.

Haymana, Sivrihisar ve Eskişehir merkez ilçelerinden kimlikleri belirlenen 83 erkek, 13 kadın öldürülmüştür. Aynı yerlerden kılavuz çoban veya arabacı olarak götürülen 155 erkek ve 8 kadından haber alınamamıştır. Bunların öldürüldüğü sanılmaktadır(37).

Irza Geçme Olayları:

Yunanlılar köyleri yakar, köylüleri soyarken kadınlara da en iğrenç şekilde saldırmışlardır. 8 yaşındaki kız çocukları, 60 yaşındaki ak saçlı nineler bile Yunan tecavüzünden kurtulamamıştır.

Yunanlılar bir taraftan evleri yakarken bir taraftan da köylerin kadınlarını ve genç kızlarını toplayarak kocalarının, ana ve babalarının gözü önünde tecavüz etmişlerdir. Bazı köylerden genç kadın ve kızlara beşer, onar kişilik kafileler halinde tecavüz etmişlerdir. Camilere veya medreselere sığının kadınlar da bu saldırılardan kurtulamamışlardır. Bazı köyler, kadınlarını köyden uzak yaylalara götürüp saklayarak bu saldırılardan kurtulmuşlardır. Geri çekilme sırasında Türk askerinin takibinden kurtulmak için acele ettiklerinden kadınlara tecavüz imkanı bulamamışlardır(38).

Gasplar:

Yapılan incelemelerde her köyün zararı ve gasp edilen şeyler listeler halinde belirtilmiştir.

Haymana, Mihalıççık, Sivrihisar ve Eskişehir merkez ilçelerinde Yunanlılar, 211 569 davar, 37 242 sığın, 4 261 at ve 3 975 eşek gasp etmişlerdir.

Aynı ilçelerden 56.267.685 okka un, ekmek veya buğday; 9.033.159 okka arpa; 295.800 okka mısır ve 75.631 okka tereyağı, 121.084 okka peynir almışlardır(39).

Yunanlılar, sadece Ege ve Orta Anadolu’da değil, İzmit, Adapazarı, Sapanca, Marmara Denizi güney bölgesi ve Karadeniz kıyılarında da benzer zulümler yapmışlardır.

KAYNAK:
Em. Korg. Hüseyin Işık, Türk-Yunan İlişkileri, Genelkurmay ATASE Başkanlığı Yayını, Ankara 1986, s. 377-394

DİPNOTLAR
1) “Les Atrocites Greques En Asie-Mineure”; Hüsnü Tabiat Matbaası, 1922, Kısım 1, s. 10-11.
2) “Orta Anadolu’da Yunan Mezalimi”, Garp Cephesi 2′nci Şube Yayınlarından, Orhaniye Matbaası, Kısım 3, s. 95.
3) A.g.e., 2. Kısım, s. 10-18.
4) A.g.e., 3. Kısım, s. 23-29.
5) “Atrocites Greques En Asie-Mineure”, s. 3-5.
6) Orta Anadolu’da Yunan Mezalimi; 1. Kitap, s. 43-44.
7) A.g.e., 1., 2. ve 3. Ciltlerden özet.
A.g.e., 1., 2. ve 3. Ciltlerden özet.
9) A.g.e., 1., 2. ve 3. Ciltlerden özet.

“Madde 32. … Alevler içinde kalan mahalleden kaçmaya çalışan kadın erkek, çocuk, Türklerin büyük bir kısmı mahalleyi şehrin kuzey kısmına bağlayan bütün yolları tutan Yunan askerleri tarafından sebepsiz olarak öldürmüşlerdir.

Yunanlılar 29′u 30′a bağlayan gece bir çok cinayetler işledikten sonra şehri terk etmişlerdir. Yunan kıtalarının geri çekilişlerinde onlarla beraber kaçmak isteyen Yunan sivillerinin büyük bir kısmına komutanlık tarafından mani olunmuştur.

Madde 35. 29 Haziran-4 Temmuz arasında meydana gelen yangınlar Aydın şehrinin 2/3′sini tahrip etmiştir. Yanmamış olan evler ise tahrip edilmişlerdir.

Madde 40. Aydın Vilayeti’nin Yunan kuvvetleri tarafından işgali, mahsul ve mülk bakımından büyük maddi hasarlar yaratmıştır.

Birincisi: Tahmini imkansız olan, yapılan yağmalardan, hırsızlıklardan ve hayvanların öldürülmesinden ileri gelmektedir. Bu hayvanların bir kısmı, Yunan kıtalarının iaşesi için kullanılmıştır…

Daha önemli kayıplar ise, Aydın şehrinin ev ve kasabalarının yakılması yüzünden meydana gelmiştir. Aydın’ın yakılması yaklaşık olarak 8 milyon sterlinlik bir hasar meydana getirmiştir. Fasulye, pancar ve incir kayıpları ise 1.2 milyon sterlin olarak tahmin edilebilir(1).”

KAYNAK:
Em. Korg. Hüseyin Işık, Türk-Yunan İlişkileri, Genelkurmay ATASE Başkanlığı Yayını, Ankara 1986, s. 377-394

DİPNOT:
1) Türk İstiklal Harbi, s. 361,

Anadolu’ya büyük bir Yunan hayranı olarak gelen Morning Post Gazetesi Muhabiri Pooley, olup bitenleri gördükten ve Türklerle görüştükten sonra, düşüncelerini değiştirerek “Türklerin saygıya değer bir millet olduğunu” her tarafa anlatmaya çalışmıştır(1).

Manchester Guardian Gazetesi’nin özel muhabiri Toynbee (sonraları ünlü Tarihçi), Anadolu’da olup bitenleri gördükten sonra Türklerin tamamen haklı olduklarını anlamış ve İngiltere’ye döndükten sonra bunu ülkesinin kamuoyuna anlatmak istemişse de çok büyük güçlüklerle karşılaşmıştır(2).

Amiral Briston’un eşi Yenigün Gazetesi’ne verdiği demeçte şunları söylemiştir:

“Amerika’da bulunduğum sırada ülkeniz hakkında kamuoyundan hüküm süren bir çok yanlış ve kötü düşüncelerin etkisine kapıldığımı inkar edemem. Ancak, eşimle beraber Türkiye’de dolaştıkça ve eşimin görevi gereği yaptığı incelemeler sonunda edindiği düşüncelerine vakıf oldukça, kamuoyumuzdaki propagandaların uydurma olduğuna inandım. Eşimin bizzat vaki olan izlenimleri ve intibaları ile Amerika’da hakkınızda meydan alan haberler arasında büyük zıtlıklar vardır…

Hakkında bu kadar yanlış fikirler beslenen Türklerle bizzat ilişki kurmak isteğiyle eşimle beraber İstanbul’a geldim ve gezilerde kendisine eşlik ettim. Eşimin hislerine ve izlenimlerine tamamen ortak olarak diyebilirim ki; Türkler Doğunun pırlantasıdır. Onlarda öyle bir hazin ve fazilet var ki, sevmemek kabil değil. Türkleri böyle hakkıyla tanımaya fırsat bulduğum için çok memnunum(3).”

Fransız İşgal Kuvvetleri Komutanı General Franchet D’Esprey’in temsilcisi olarak Denizli, Aydın, Nazilli ve Çine bölgelerinde Temmuz 1919′da incelemeler yapan Binbaşı Labon, Yunanlıların yaptıklarını gördükten sonra şunları söylemiştir:

“Yunanlıların bu kötülüklerin yüzde birini yapacaklarını bilselerdi; Fransa Hükümeti işgale kesinlikle razı olmazdı. Yunanlıların gayet kuvvetli propagandacıları ve Venizelos gibi entrikacı başkanları; yaptıkları kötülükleri, Barış konferansında gayet adi bir olay gibi göstererek, bu durumu birkaç çetenin hareketi olarak anlatarak, hakkınızı yemiştir. Bu kötülükleri, gerçekleri Osmanlı basını ile ilan etmeli; ve İhtilaf devletlerine kanıtlayacak araçlara başvurmalısınız(4).”

KAYNAK:
Em. Korg. Hüseyin Işık, Türk-Yunan İlişkileri, Genelkurmay ATASE Başkanlığı Yayını, Ankara 1986, s. 377-394

DİPNOTLAR:
1) Dr. Tansel, Salahattin-; “Mondros’tan Mudanya’ya Kadar”, Başbakanlık Matbaası, 1973, c.2, s. 181.
2) A.g.e., s. 181.
3) A.g.e., s. 195.
4) “İzmir, Ayvalık ve Aydın çevresinin Yunanlılar tarafından işgali ve Yunan mezalimi hakkında Mukamatı Askeriyeden Mevrud Raporları Havi İkinci Kitap”, s. 35-36, 11. Tümen Asker Alma Kalem Reisi Albay Tevfik’in 20 Temmuz 1919 tarihli raporu.

Aydın Valisi’nin Tahkik Heyeti’ne verilmek üzere hazırlandığı 28 Temmuz 1919 tarihli 297 maddelik raporda, “Yunan askerlerinin halktan 28 196 lira gasp ettiği, çalınan altın, gümüşün buna dahil edilmediği, 7 köy, 30 ev, 79 bağ, bahçe tarlada 3 caminin tahrip edildiği, 12′si kadın olmak üzere 43 kişinin şehit edildiği 11 kıza tecavüz edildiği, 1 738 davar, 109 at, 38 eşek ve 567 sığır ile 35 devenin zorla alındığı” bildirilmektedir(29).

İbrahim Etem Akıncı ise, Yunan mezaliminden özet olarak şöyle söz etmektedir:

“Yunanlıların yaptıkları mezalim belki birkaç ciltte anlatılabilir. Küçük bir örnek: Üç bucakta iki ay içinde 200 kadının ırzına tecavüz edilmiş, 50′den fazla erkek ve kadın hayvanlar gibi öldürülerek cesetleri yollarda bırakılmıştır. Bunların bir kaç tanesi ateşe atılarak yakılmıştır. Bu cinayetler Bigadiç, Balat ve Çorum bucaklarının köylerinde işlenmiştir. Dağlar, düşman zulmünden canını ve ırzını kurtarmak için kaçanlarla doludur(30).”

KAYNAK:
Em. Korg. Hüseyin Işık, Türk-Yunan İlişkileri, Genelkurmay ATASE Başkanlığı Yayını, Ankara 1986, s. 377-394

Uluslar arası Tahkik Komisyonu, “Menemen’de Yunanlılarca ciddi bir sebep olmaksızın 200 kişinin öldürüldüğü, 200 kişinin yaralandığını, İstasyon ve Konak yakınlarındaki binalardan Yunan askerleri üzerine ateş edildiği hakkındaki Yunan Komutanlığı’nın iddialarının doğru olmadığı”nın belirtmiştir.

Uluslar arası Tahkik Komisyonu’na verilmek üzere Aydın Vilayeti’nce hazırlanan rapora göre de, “Menemen ilçe merkezi ve köylerinde 24 kadın, 46 çocuk dahil 929 kişi şehit edilmiştir(27).”

Yunanlıların Bergama bölgesinde yaptıkları katliam, mezalim ve soygun Kazım Özalp’ın Türk Tarih Kurumu’nca 1971′de basılan “Milli Mücadelede 1919-1922 adlı kitabın belgeler kısmında 107 madde halinde gösterilmiştir.”

KAYNAK:
Em. Korg. Hüseyin Işık, Türk-Yunan İlişkileri, Genelkurmay ATASE Başkanlığı Yayını, Ankara 1986, s. 377-394

İşgal ettikleri diğer yerlerde yaptıkları gibi, burada da Türk evlerine silah aramak bahanesiyle giren Yunanlılar, değerli eşya, para ve yiyecek maddelerini yağmaladılar. Köylünün tahıllarını, hayvanlarını gasp ettiler. Özellikle köylerde birçok kişiyi öldüren Yunanlılar, ölüleri bostan kuyularına ve Menderes Nehri’ne attılar. Kadın ve kızlara tecavüz ettiler.

Ateşe Kitaplığı İstiklal 152 numarasında kayıtlı “Yunanlıların Yeni İşgal Ettikleri Söke ve Havalisinde Yunan Askerlerinin Vahşeti” adlı 93 sayfalık kitapta öldürme, gasp ve ırza tecavüz olayları hakkında geniş açıklamalar bulunmaktadır.

KAYNAK:
Em. Korg. Hüseyin Işık, Türk-Yunan İlişkileri, Genelkurmay ATASE Başkanlığı Yayını, Ankara 1986, s. 377-394

Türkler Aydın’a girdikleri sırada Rum halkı da Yunanlılarla beraber yollara dökülmüşse de işgal komutanı bunların kendisiyle beraber gelmelerine izin vermemiştir. Türklerin bunları öldürmelerini, böylece Türk katliamı bahanesiyle yeni bir ilerleme sebebi bulmak istiyorlardı. Kuvay-i Milliye üyeleri Aydın’a girdiklerinde, kilise ve Fransız Sörler Okulu’nda toplanan bin kadar Hıristiyan, dehşet içinde akıbetlerini bekliyorlardı. Bunların içinde Türk mahallelerini ateşe verenler, yüzlerce günahsızı öldürenler de vardı. Türk askeri, bunlardan öç almayı düşünmemiş, hayatlarını bağışlayıp yiyecek dağıtmıştı(19).

3 Temmuz’da tekrar Aydın’a giren Yunanlılar, çeşitli nedenlerle şehri terk edemeyen 2.500 Müslümanın pek çoğunu öldürdüler.

Aydın vilayetinin Uluslararası Tahkik Heyeti’ne vermek üzere hazırladığı 30 Temmuz 1919 tarihli rapora göre Yunanlıların, buradaki mezaliminin dökümü şöyleydi:

“Aydın ve civarından 63.700 Müslüman göç etmiştir. Evvelce 30.000 Müslümanın yaşadığı Aydın’da ancak 375 kişi kalmıştır. Aydın çevresindeki 51 Müslüman köyü Yunanlılar tarafından yakılmış, eşyaları ve hayvanları yağmalanmıştır. Kasaba ve köylerdeki halk her türlü mal varlıklarını bırakarak canlarını kurtarmak için dağlara kaçmışlardır(20).”

KAYNAK:
Em. Korg. Hüseyin Işık, Türk-Yunan İlişkileri, Genelkurmay ATASE Başkanlığı Yayını, Ankara 1986, s. 377-394

DİPNOTLAR:
1) M. Şefik (Aker)-; a.g.e., s. 123.
2) Yunan Fecayiine Müteallik Aydın Vilayetinin Beynelmilel Tahkik Heyetine verilmek üzere topladığı Vesaiki Resmiyyeye Müstenit Hulasa, Dersaadet Matbaa-i Askeriye, 1335, s. 5.