Ulah kaynakları Yunanistan’da yaşayan Ulahların sayısını 600 bin, Avrupa Milliyetleri Federal Birliği ise 300 bin olarak göstermektedir. Bu iki sayının da abartılı olabileceği düşünülmekle beraber, bugün Yunanistan’da hatırı sayılır bir Ulah topluluğun yaşadığı inkar edilemez.

Yunanistan, topraklarında yaşayan diğer azınlıkların olduğu gibi Ulahların da ayrı etnik kimliğe sahip olduğunu inkar etmekte, asimilasyon veya zora başvurarak göç ettirme yöntemlerini kullanmakta ve böylece kendisini homojen bir toplumsal yapıya sahip olarak takdim etme çabası içerisindedir.

KAYNAK
Arşiv Belgelerine göre Balkanlarda ve Anadolu’da Yunan Mezalimi, Başbakanlık Devlet Arşivleri Yayını, Ankara 1995.

Yunanistan’ın güvenlik endişeleri nedeniyle yok olma tehlikesi ile karşı karşıya kalan Müslüman Cameria Arnavutları özellikle ikinci savat döneminde kitleler halinde Arnavutluk’a göç etmiş, geriye kalanlar ise büyük ölçüde asimile olmuşlardır. (1951 nüfus sayımı sonuçları Yunanistan’da sadece 487 Müslüman Arnavut’un yaşadığını göstermiştir.)

Arvanitisler ise, Osmanlı yönetimine karşı direnen İskender Bey’in 1468 yılında ölümünden sonra göçeden Arnavutların Yunanistan’a giden kısmını oluşturmaktadır. Ancak bu topluluğun dini ortak payda Ortodoksluk ve eğitim sistemindeki Yunan egemenliği sonucu asimile edilerek Helenleştirilmeye çalışıldığı görülmektedir.

Arvanitislerin sayısı konusunda kesin ve güvenilir bir rakam bulunmamakla birlikte 1951 yılı nüfus sayımı sonuçlarına göre Arnavutça konuşan 22 bin kişinin büyük çoğunluğunun bu topluluktan olması ihtimal dahilindedir.

Yunanistan kendi topraklarında Arnavut kökenlilerin bulunduğunu inkar etmekte, Arnavutluk’ta yaşayan 100.000-150.000 Çamerya Arnavutu’nun topraklarına dönmesine izin vermemekte, Yunanistan’daki mal varlıklarını ve vatandaşlıklarını iade etmemektedir.

Ortodoks Arnavutlar’a 1920 Yunan Sevr’iyle verilen kendi kiliselerini kurma hakkı ellerinden alınmıştır.

KAYNAK
Arşiv Belgelerine göre Balkanlarda ve Anadolu’da Yunan Mezalimi, Başbakanlık Devlet Arşivleri Yayını, Ankara 1995.

Yunan hükümeti “Makedon” sözcüğünü Kuzey Yunanistan’da yaşayan bütün Yunan vatandaşlarını tanımlayan coğrafi bir tabir olarak görmekte; Yunanistan’daki Makedonların bir azınlık grubu olduğuna ilişkin iddiaları reddetmekte ve bu azınlık grubuna “Slav-Yunanlar” veya “çift dilliler” olarak atıfta bulunmaktadır.

Öte yandan, etnik Makedonlar “Makedon” sözcüğünü, Makedonca konuşan Yunan veya ataları Makedonca konuşan ve Yunan çoğunluktan farklı bir kültür ve adetleri olan Slav kökenli kişileri ifade etmek için kullanmaktadırlar. Bölgeyi incelemiş olan antropologlara göre, etnik Makedon kimliği en az XIX. yüzyıldan bu yana bölgede bulunmaktadır.

Etnik Makedonlar ve özellikle Makedon insan hakları savunucuları hükümet tarafından taciz edilmekte, güvenlik kuvvetleri tarafından izlenmekte ve tehdit edilmekte, ayrıca, hükümetin taciz etmesinden kaynaklanan ekonomik ve sosyal baskılara maruz kalmaktadırlar; bu da pek çok Makedonu, Makedon kimliklerini ortaya koymakta ve görüşlerini açıkça ifade etmekte isteksiz davranmaya iten belirgin bir korku ortaya sürüklemektedir.

KAYNAK
Arşiv Belgelerine göre Balkanlarda ve Anadolu’da Yunan Mezalimi, Başbakanlık Devlet Arşivleri Yayını, Ankara 1995

Yunanistan, göç ettirmek veya asimile etmek suretiyle Batı Trakya Müslüman Türk Azınlığı’nı tamamen eritmek için unsurları aşağıda sunulan stratejiyi uygulamaktadır:

- Azınlığı Türk, Pomak ve Çingenelerden müteşekkil homojen olmayan bir topluluk olarak tanımlayıp azınlığın bölünmesine zemin hazırlamak.

- Azınlığı münhasıran dini kimliği ile tanıyıp etnik kimliğinin, dolayısıyla Türkiye ile bağlarının zayıflatılması ve böylece yukarıda işaret olunan bölünmeyi gerçekleştirmek.

- Azınlığın ekonomik gelişmesini engellemek ve sosyal güvenlik ve dayanışmasını sarsmak suretiyle göçü özendirmek.

Bu politikanın araçları ise şunlardır:

- 11 Haziran 1998 günü bir yasayla iptal edilen Vatandaşlık Kanunu’nun 19. maddesi yürürlüğe girdiği 1955 yılından bu yana sistemli olarak Türk Azınlık nüfusunun “kabul edilebilir” bir düzeyde tutulması için kullanılmıştır. Bu yasayla 60.000 civarında Batı Trakyalı Türk’ün vatandaşlığına son verilmiştir.

- Azınlığın asimile edilmesini kolaylaştıran yasak bölge uygulaması

- Taşınmaz edinmeyi denetleyerek azınlığın güçlenmesini önlemek, kamulaştırmalar yoluyla azınlığı topraksızlaştırmak.

YUNAN VATANDAŞLIK YASASININ İPTAL EDİLEN 19. MADDESİ

Yunan Vatandaşlık Yasasının 19. maddesinin hükmü aynen şöyle idi:

“Yunan olmayan kökenden bir kişi geri dönme niyeti olmaksızın Yunanistan’dan ayrılırsa, bu kişinin Yunan vatandaşlığını yitirdiğine hükmedilebilir. Bu hüküm, yurtdışında doğmuş ve oturmakta olan Yunan-olmayan etnik kökenli kişilere de uygulanır. Ana-babasından ikisi birden veya hayatta olanı vatandaşlığını yitirmiş olan reşit olmayan çocuklardan yurt dışında yaşayanlar da vatandaşlığını yitirmiş olarak ilan edilebilir. Vatandaşlık Konseyinin aynı yönde alacağı karara dayanarak bu konuda İçişleri Bakanı hüküm verir.”

Batı Trakya Türk Azınlığı mensuplarını vatandaşlıktan çıkarmak için kullanılan bu madde, Yunan vatandaşları arasında “etnik kökenlerini” kıstas alarak, “Yunan asıllı olanlar ve olmayanlar” şeklinde ayırım yapmaktaydı. Bu maddeyle vatandaşlıktan iskat edilenler kendilerine bir tebligat dahi yapılmadan, keyfi biçimde vatandaşlıktan çıkarılmışlardır. Soydaşlarımız vatandaşlıktan çıkarıldıklarını sınır kapılarında öğrenmiş, haklarında alınan karara itiraz edebilmeleri için Yunanistan’a giriş yapmalarına dahi izin verilmemiştir. Bu şekilde Yunan vatandaşlığı kaybettirilen soydaşlarımızın sayısının 60.000 civarında bulunduğu tahmin edilmektedir.

11 Haziran 1998 tarihinde Yunanistan Parlamentosu Vatandaşlık Yasası’nın 19′uncu maddesinin iptal edilmesine karar verdiğini açıklamıştır. Bununla birlikte, Yunan Hükümeti, binlerce vatansız soydaşımızın beklentilerinin aksine, yasa iptalinin geriye dönük etkisi olmadığını, yani vatansız soydaşlarımızın gasp edilen vatandaşlıklarının iade edilmeyeceğini bildirmiştir.

BATI TRAKYA’DA YASAK BÖLGE UYGULAMASI

Batı Trakya’yı Bulgaristan sınırına paralel şekilde doğu-batı yönünde geçen bir hattın kuzeyinde kalan, 20-30 km. genişliğinde ve yaklaşık bölgenin üçte birini kapsayan ve içinde münhasıran soydaşlarımızın yaşadıkları yer soğuk savaş döneminde “askeri yasak bölge” ilan edilmiştir.

Dönemin Milli Savunma Bakanı Arsenis 1995 yılında Batı Trakya’yı ziyareti sırasında askeri yasak bölgenin kaldırılacağını açıklamıştır. Askeri kontrol noktalarının ve bölge dışında yaşayan Yunan vatandaşlarının bölgeye giriş-çıkışları için izin alınması koşulunun kaldırılmış olmasına rağmen Arsenis’in bu beyanını gerekli yasal düzenleme izlememiştir. Halen yasak bölgeyi ziyaret etmek isteyen yabancı uyrukluların yerel güvenlik makamlarından izin almaları gerekmektedir.

Komünist sızmaları önlemek için ihdas edilmiş olan yasak bölgenin bugün azınlığın bir bölümünü diğerinden ve dış dünyadan soyutlamak için uygulandığı kuşkusuzdur. Zira, 1980′li yılların başından beri tehdidin kuzeyden değil batıdan geldiğini savunan PASOK hükümetlerine göre bu bölgenin varlık nedeni bu tespitin yapıldığı tarihten itibaren sona ermiş olması gerekirdi.

SINIR BÖLGESİ UYGULAMASI

Batı Trakya’nın da içinde bulunduğu Yunanistan topraklarının yarısından fazlası 1938 tarih ve 1366 sayılı yasayla sınır bölgesi olarak ilan edilmiş ve bu bölge içinde taşınmaz alıp-satmak isteyen Yunan vatandaşlarının ilgili vilayetlerde bu amaçla kurulmuş bulunan bir komisyondan izin almaları zorunluluğu getirilmiştir.

4-5 yıldır Azınlık bireyleri arasında veya Yunan kökenliden Azınlık bireylerine taşınmaz satışına seçici olarak izin verilmeye başlanmıştır. Ancak, izinlerin verilmesinde ayları bulan uzun bekletmeler gibi caydırıcı önlemler sürdürülmektedir.

LOZAN’A RAĞMEN AZINLIK HAKLARI İHLALLERİ

a) Eğitim

Yunanistan ile Türkiye arasında 1953 yılında varılan bir mutabakat çerçevesinde her yıl karşılıklı olarak Batı Trakya ve İstanbul’a 25 öğretmen gönderilmesi öngörülmüş, daha sonra 1955 yılında öğretmen sayısı 35′e çıkartılmıştır. Ancak, aradan geçen süre zarfında Yunanistan, Batı Trakya Azınlık okullarına Türkiye’den gönderilecek öğretmen sayısını re’sen giderek azaltmış ve sadece 16 öğretmen için vize vermeye başlamıştır.

b) Din

Yunanistan’ın laik bir ülke olmaması nedeniyle dinsel kurumların günlük yaşamda yargısal, sosyal bir işlevi bulunmaktadır. Batı Trakya Türk Azınlığının din ve vicdan özgürlük ve haklarıyla din kurumları Lozan Antlaşması’nda genel ifadelerle düzenlenmiştir.

Batı Trakya Türk Azınlığının din kurumlarını düzenleyen metin 1913 Atina Antlaşmasıdır. Bu antlaşma hükümleri 1920 tarih ve 2345 sayılı yasa ile Yunan hukuk sisteminin bir parçası haline getirilmiştir. Yasaya göre, Batı Trakya Türk azınlığı dinsel kurumlarını kendi özgür iradesiyle oluşturmakta ve müftüleri seçim yoluyla görevlendirmektedir.

Yunanistan son dönemde 2345 sayılı yasayı yürürlükten kaldırarak müftülerin atama yoluyla işbaşına getirilmesini öngören yeni bir yasayı yürürlüğe koymuştur. Ancak, yasa değişikliklerinin Yunanistan’ın ahdi yükümlülüklerini ortadan kaldırmadığı açıktır. Bu şekilde Atina Antlaşması’nı ihlal eden Yunanistan, 590/77 sayılı yasayla Yunan Kilisesi’ne tanıdığı metropolitleri, 2456/20 sayılı yasayla Yahudi cemaatlerine tanıdığı yöneticilerini ve hahamlarını seçme hakkını Türk Azınlığından esirgeyerek azınlıklara diğer vatandaşlara tanınan hakların tamamının tanınacağını amir Lozan Antlaşması’nın 40. maddesini de ihlal etmektedir.

İskeçe ve Gümülcine Müftülerinin vefatından sonra azınlığın bütün ısrarlarına rağmen Yunan makamlarının 2345 sayılı yasaya göre gerekli seçimleri düzenlememekte direnmesi üzerine Azınlık İskeçe ve Gümülcine’de müftü seçimi yapmış ve iki müftü seçmiştir. Bu seçimler üzerine de Yunanistan 2345 sayılı yasayı iptal etmiştir. Yunan Hükümeti Azınlıkça seçilmiş İskeçe Müftüsü Mehmet Emin Aga ve Gümülcine Müftüsü İbrahim Şerif’i birbirini izleyen mahkeme ve hapis cezalarıyla taciz etmektedir. İskeçe Müftüsü aleyhinde şimdiye kadar toplam 15 dava açılmıştır. Halen devam eden 11 davada İskeçe Müftüsü toplam 96 ay (8 yıl) hapis cezasına çarptırılmıştır.

Halen İskeçe ve Gümülcine’de Azınlığın seçtiği ve tanıdığı ile İdare’nin re’sen atadığı ve Azınlığın tanımadığı ikişer müftü bulunmaktadır.

Cemaat ve Vakıf Yönetim Kurulları

Lozan Antlaşması’nın 40. maddesi uyarınca, Batı Trakya Türk Azınlığının giderlerini kendileri karşılamak üzere, her türlü hayır kurumları, dinsel ve sosyal kurumlar, her türlü okullar ve buna benzer öğretim ve eğitim kurumları kurmak, yönetmek ve denetlemek ve buralarda kendi dillerini serbestçe kullanmak ve dinsel ayinlerini serbestçe yapmak konularında eşit hakka sahip olmaları öngörülmüştür.

21 Nisan 1967 darbesinden sonra işbaşına gelen Yunan Cuntası, seçimle işbaşına gelmiş olan yönetim kurullarını azlederek yerlerine kendi tayin ettiği kişileri getirmiştir. İskeçe vakıf malları halen 1967 yılında Yunanistan’da cunta iktidarının atadığı bir kişi tarafından yönetilmektedir. Gümülcine’de ise, yine cuntanın atadığı kişinin 1989′da istifasından sonra, cemaat yönetimi denetleyici sıfatıyla atanmış müftüye tevdi edilmiştir.

KAYNAK
Arşiv Belgelerine göre Balkanlarda ve Anadolu’da Yunan Mezalimi, Başbakanlık Devlet Arşivleri Yayını, Ankara 1995.

Katharevusa, Yunan devletinin kuruluşu ile birlikte resmi dil olmuş, 1976 yılına kadar da resmi dil olarak kalmıştır. 1964′teki önemli eğitim reformuyla ilkokullarda “konuşma dili” olan “Demotikos(Demotike)” okutulmaya başlanmış; 1976′da eğitimde, 1977′de ise tüm devlet işlerinde yasa ile Demotikos (yani konuşulan halk dili) kullanılmaya başlanmıştır(2).

Yunanca’da İtalyanca, Türkçe ve Latince ile son zamanlarda Fransızca ve İngilizce’den alınma çok sayıda kelime bulunmaktadır(3). Yunanca’daki Türkçe kelimeler, Osmanlı hakimiyetini ile birlikte görülmeye başlanmıştır ve daha çok “yönetim ve yeni günlük yaşamla ilgili, kadı, harç, fetva vs. gibi kelimelerdir(4).

Ethnolojue Database(5) verilerine göre; Yunanistan’da (Yunanca dışında) konuşulan diller ve bunları konuşan etnik gruplar şunlardır:

ARNAVUTÇA (Albanian, Arvanitika):

Attika (Attiki), Bokatia (Viotia), güney Euboia (Evia) ve Salamis (Salamina) Adası ile Atina ve Epir bölgesinin köy ve kırsal kesiminde, 50 bin ile 140 bin kişi konuşmaktadır. Konuşanlara “Arvanitler” denilmektedir. Genellikle yaşlı halk konuşmakta; gençler Atina’ya göç etmekte ve Yunanlılar tarafından asimilasyona tabi tutulmaktadır. Yunanistan’da Arnavutça konuşan bu insanlar Hıristiyan’dır(6).

ERMENİCE (Armenian):

Yunanistan’da 20 bin Ermeni, Ermenice konuşmaktadır ve Hıristiyan’dırlar(7).

BULGARCA (Bulgarian):

Yunanistan’da 30 bin civarında Pomak tarafından konuşulmaktadır. Müslüman’dırlar(8).

YUNANCA İŞARET DİLİ (Greek Sign Language):

Yunanistan’da 12 bin 600′ü çocuk ve 30 bin yetişkin olmak üzere toplam 42 bin 600 kişi sağır ve dilsiz tarafından konuşulmaktadır(9).

MAKEDONCA (Macedonian):

Yunanistan nüfusunun yüzde 1.8′ini oluşturan 180 bin 180 (1986 nüfus sayımına göre) Makedon azınlık tarafından konuşulmaktadır. Yunanlılar bu dil için “Slavik” tabirini kullanmaktadırlar(10).

PONTİK (Pontic):

Standart Yunanca konuşanların anlayamadığı Pontik dili, Atina ve Peiraeus Katerini arasındaki banliyölerde, 1920 ve 1930′larda Türkiye’nin Kuzeydoğu Karadeniz bölgesinden gelen göçmenler tarafından konuşulmaktadır. Gençler ilk dil olarak standart Yunanca’yı kullanmaktadırlar(11).

BALKAN ROMANCASI (Romani, Balkan):

Bir Çingene dilidir. Yunanistan’da 30 bini Yunan Romancası, 10 bini Arlija (Erli) diyalekti olmak üzere toplam 40 bin Müslüman Çingene tarafından konuşulmaktadır(12).

ULAH ROMANCASI (Romani, Vlach):

“Romanes, Tsingani ve Rom” gibi isimlerle de adlandırılan bu dilin “Lovari” diyalekti, Yunanistan’da bin kişilik bir Hıristiyan Çingene grubu tarafından konuşulmaktadır. Bunlar kendilerine “Rom” demektedir. Bazı yerleşik Çingeneler onları “Tsingani” olarak ikinci bir isimle adlandırırken; onlar da yerleşik olmayan Çingeneler için “Yifti” demektedir(13).

ROMAN YUNANCASI (Romano-Greek):

“Helleno-romani” de denilen, bir Çingene dilidir(14).

MASED RUMENCESİ (Rumanian, Macedo):

“Arumence, Aromence (Arumanian, Aromunian) ve Armina” da denilen bu dil, Kuzeybatı Selanik ve Kuzey Yunanistan ile, Pindus dağları ve Trikala etrafında 50 bin kişi tarafından konuşulmaktadır. Yunan okullarında okuyan ve “Armini” olarak bilinen bu grubun çocukları, Yunan kültürü içinde hızlı bir şekilde asimile olmaktadırlar. Yüzde 20 oranında geleneksel hayatlarını devam ettirmektedirler(15).

MEGLEN RUMENCESİ (Rumanian, Megleno):

“Meglenitik(Meglenitic)” de denilen bu dil, Meglen bölgesi olan Selanik’in kuzeyinde konuşulmaktadır(16).

SIRP HIRVATÇASI (Serbo-Croatin):

Sırpça da denilen bu dili konuşanların bir kısmı Müslüman, bir kısmı da Hıristiyandır(17).

TSAKONİCE (Tsakonian):

Alternatif isimleri, “Kastanitas-Sitena” ve “Lenidi-Prastos” olan bu dil; Kastanitas, Stena, Prastos, Karakovonve, Pramatefti, Spounakeida, Tyros gibi şehirler ile Peloponnes’in doğu sahillerinde bin 200 ile 10 bin kişi arasında bir insan topluluğu tarafından konuşulmaktadır. Bunlar, yaz mevsiminde Peloponnes’in doğusunda yer alan Leonidi’nin batısındaki dağlara çıkmakta ve kış gelince de Leonidi ve komşusu olan şehirlere inmektedirler. Tsakonice, eski Ispartalıların ve Lokania’da konuşulan “Dorik” diyalektiğinden çıkmıştır. Buralarda 1927′de “tek dillilik” vardı. Bu dilin modern Yunanca ile doğal anlaşılabilirliği yoktur. Yunan okullarına devam eden çocuklar, kışları ana sınıflarına gitmektedirler(18).

TÜRKÇE (Turkish):

Trakya ve Ege bölgesinde 128 bin 380 kişilik bir nüfusa sahip olan Müslüman Türk azınlık tarafından konuşulmaktadır(19).

“Ethnologue Database” verilerine göre; Yunanistan’da Türkçe konuşanların sadece azınlık statüsüne sahip Müslüman Türkler olarak zikredilmektedir. Ancak bu pek doğru bir yaklaşım gibi görünmemektedir. Çünkü, 1951 nüfus sayımına göre, anadilinin Türkçe olduğunu bildirenlerin sayısı Müslüman olduğunu bildirenlerin iki katına yakındır. Toplam nüfusun 7 milyon 632 bin 801 olarak belirlendiği bu sayımda, dinini Müslüman olarak belirtenler 112 bin 665 (% 1.4) iken, anadilini Türkçe olarak belirtilenler 179 bin 895′tir(% 2.4).

R. Clogg’un da vurguladığı gibi, bu durum 1920′li yılları takip eden dönemde Türkiye’den Yunanistan’a göç eden Rumların çoğunun anadili olarak Türkçe konuşmalarıyla ilgilidir(20). Bugünkü çalışmalarda da bunun dikkate alınması yerinde olacaktır. Çünkü Türkiye, Rusya ve Bulgaristan’dan Yunanistan’a göç eden yaklaşık 1 milyon 250 bin kişinin büyük bir bölümü yalnızca Türkçe konuşuyorlardı.

Bunlarla Yunanistan’da yaşayanlar arasındaki “ayrışma” sadece dil konusunda değildi. Gelenler “Yunanca konuşsalar bile, bu ya krallıkta yaşayanlarca pek az bilinen Karadeniz’in güney kıyılarındaki Pontus bölgesi şivesiydi ya da okullarda öğretilen yapay Katharevusa (arındırılmış) Yunanca’sıydı. Doğma büyüme krallık topraklarında yaşamış olanlar yeni gelenlere, (kendilerininkinden çok daha iyi olduğu görülen) yemeklerinde bolca yoğurt kullanmalarından ötürü ‘giaurvaftizmenoi(yoğurtlu vaftizleri)’ diyerek onlara önyargıyla alaylı yoklaşıyorlardı. Aynı biçimde, İzmir gibi büyük Osmanlı kentlerinden gelen Anadolu Yunanlılar da, ‘palaiolladit’, yani ‘taşralı’ diye gördükleri ‘eski Yunanistan’da yaşayan halka tepeden bakıyorlardı(21).”

Yunanistan’da Türkçe konuşan gruplardan birisi de Grek alfabesi ile Türkçe yazan, Türkçe konuşan ve Türkçe’den başka bir dil de bilmeyen “Karamanlılar”dır. 11. Yüzyıldan itibaren Bizans İmparatorluğu tarafından Hıristiyanlaştırılarak askeri amaçla Toros dağlarının iç kesimlerine yerleştirilen ve çoğunluğunu Peçenek ve Uzlar olmak üzere diğer Hıristiyan Türk kitlelerinin oluşturduğu Karamanlılar, Anadolu başta olmak üzere Balkanları da içine alan çok geniş bir coğrafyada kendilerine has bir alfabe ve buna dayalı bir yazı çeşidi geliştirmişlerdir. Grek alfabesi kullanılarak yazılan bu Türkçe yazılara “Karamanlıca” adı verilmektedir(22).

Yunanistan’da Türkçe konuşan unsurlardan biri de “Gaguzlar”dır. Yunanistan’da toplam 6 Gagauz köyü bulunmaktadır. Gagauzlar, Dedeağaç (Alexandropolis) çevresinde yaşamakta ve Türkçe konuşmakta olup, Ortodoks Hıristiyandırlar. Birçok ülkede dağınık olarak yaşayan ve toplam nüfusları 300 bin’e yakın olan Gagauzlar’ın konuştuğu Türkçe, Azeri Türkçesi, Türkmen Türkçesi ve Türkiye Türkçesi ile birlikte Türkçe’nin “Oğuz Grubu”nu teşkil etmektedir. Gagauzlar, Osmanlı alfabesini öğrenmemişlerdir ve Osmanlı yazılı edebiyatını okumamışlardır. Osmanlı dönemi ve ondan sonra, uzun zaman Grek alfabesi ile yazılmış Türkçe (Karamanlıca) kitapları okumuşlardır(23).

Yunanistan’da Türkçe konuşan gruplara dahil edilmesi gereken bir diğer grup da “Pomaklar”dır. Yunanistan’daki Pomaklar, genellikle Batı Trakya’da yaşamaktadırlar. Pomaklar, Batı Trakya’nın üç ilinde, çoğunlukla Bulgaristan sınırı yakınlarındaki köyler ile İskeçe (Xanthi) ve Gümülcine’de (Komotini) ve az miktarda da Dimetoka’da yaşamaktadırlar.

Pomakların yaklaşık 40 bini Yunan hükümetinin “yasak bölge” haline getirdiği ve Batı Trakya’nın yaklaşık yüzde 50′sini oluşturan İskeçe, Gümülcine ve Dedeağaç illerinin dağlık kesimlerini içine alan ve Yunan-Bulgar sınır boyunca uzanan bölgede yaşamaktadır. Batı Trakya Türk azınlık nüfusunun ad üçte biri “yasak bölge” içindedir. Pomakların konuştuğu ve “Pomakça” olarak ifade edilen dil, “Pomak Türk Lehçesi” olarak adlandırılmaktadır.

Pomakça’da yüzde 60 oranında Türkçe kelime bulunmaktadır. II. Dünya Savaşı’ndan hemen sonra, Atatürk İnkılaplarının etkisi altında olan Pomak aydınlarının başlattığı “Pomakça’yı bırak Türkçe konuş” kampanyası ile Türkiye Türkçesinin yaygınlaştırılmasına çalışılmıştır.

Fakat bu faaliyetler her zaman Yunan hükümetlerinin engelleyici, baskıcı yaklaşımlarına maruz kalmıştır. Son yıllarda “yasak bölge”deki Pomaklar üzerinde yapılan alan çalışmalarından da anlaşıldığına göre, Yunan yönetimlerinin uyguladığı “Türkçe’ye set çekme” faaliyetlerinden dolayı gençler arasında zayıflamasına rağmen, Pomaklar Türkçe konuşmaktadırlar(24).

KAYNAK:
Güler, Ali-; Dünden Bugüne Yunan-Rum Terörü, Ocak Yayınları, Ankara 1999.

DİPNOTLAR:
1) Ana Britannica, C. 32, s. 285.
2) Milas, H.-; Yunan Ulusunun Doğuşu, İstanbul 1994, s. 36. Antik Yunanca’nın yeniden doğuşunu ve yerleşmesini savunan taraftarlarınca resmi dil haline getirilen Katharevusa, Yunanistan’da adeta “çifte dil sorunu” yaratmıştır. R. Clogg, bunu “antik geçmiş saplantısı” olarak değerlendirmektedir: Clogg, R.-; Modern Yunanistan Tarihi, Çev: D. Şendil, İstanbul 1997, s. 69.
3) Ana Britannica, C. 32, s. 285.
4) Milas, H.-; a.g.e., s. 35.
5) Ethnologue Database: Greece http://nic2.hawaii.net/etnolog/eth.cgi/Greece. Bu internet sayfası, General Publications Catalog of the Summer Institute of Lingguistics tarafından, Ethnologue: Longuages of the World, Twelefth edition, Barbara F. Grimes, ed. 1992x, 938 pp. ISBN: 0-88312-815-2 (papare 7 0-88312-823-3 (hardcover) künyeli esere dayanılarak oluşturulmuştur.
6) http://nic2.hawaii.net/etnolog/eth.cgi/Greece/AAT
7) http://nic2.hawaii.net/etnolog/eth.cgi/Greece/ARM
http://nic2.hawaii.net/etnolog/eth.cgi/Greece/BLG
9) http://nic2.hawaii.net/etnolog/eth.cgi/Greece/GSS
10) http://nic2.hawaii.net/etnolog/eth.cgi/Greece/MKJ
11) http://nic2.hawaii.net/etnolog/eth.cgi/Greece/PNT
12) http://nic2.hawaii.net/etnolog/eth.cgi/Greece/RMN
13) http://nic2.hawaii.net/etnolog/eth.cgi/Greece/RMY
14) http://nic2.hawaii.net/etnolog/eth.cgi/Greece/RGE
15) http://nic2.hawaii.net/etnolog/eth.cgi/Greece/RUP
16) http://nic2.hawaii.net/etnolog/eth.cgi/Greece/RUQ
17) http://nic2.hawaii.net/etnolog/eth.cgi/Greece/SRC
18) http://nic2.hawaii.net/etnolog/eth.cgi/Greece/TSD., H. Milas, “Mora’nın doğusunda birkaç köyde” konuşulduğunu belirttiği Tsakonika’nın çok eskilerden kaynaklandığını ve diğer dillerle (lehçelerle) bir akrabalığı olmadığını belirtmektedir. Bkz. Milas, H.-; Yunan Ulusunun Doğuşu, İstanbul 1994, s. 35.
19) http://nic2.hawaii.net/etnolog/eth.cgi/Greece/TRK
20) Clogg, R.-; a.g.e., s. 293.
21) A.g.e., s. 127.
22) Karamanlılar hakkında bkz: Güngör, H.-; Türk Bodun Bilimi Araştırmaları, Kayseri 1998, s. 225-237. Eserde Karamanlılara ait kitabe ve mektuplara da örnekler verilmektedir. Aygil, Y.-; Hıristiyan Türklerin Kısa Tarihi, İstanbul 1995, s. 62-68., Ekincikli, M.-; Türk Ortodoksları, Ankara 1998, s. 137-144.
23) Gazaguzlar hakkında bkz: Güngör, H. – Argunşah, M.-; Dünden Bugüne Gagauzlar, Ankara 1993, I-VIII, 1-116, Ciachir, M.-; Basarabyalı Gagauzların Tarihi, Haz: H. Güngör, Niğde 1998, s. I-IX, 1-65, Güngör, H.-; Türk Bodun Bilim Araştırmaları, s. 148-208, Poulton, H.-; Balkanlar: Çatışan Azınlıklar, Çatışan Devletler, Çev: Y. Alagon, İstanbul 1993, s. 220.
24) Pomaklar hakkında bkz: Çavuşoğlu, H.-; Balkanlar’da Pomak Türkleri (Tarih ve Sosyo-Kültürel Yapı), Ankara, 1993, s. 1232, Akıllıoğlu, T.-; “Batı Trakya Türk Azınlığın Karşılaştığı Güncel Sorunlar”, İnsan Hakları Merkezi Dergisi, C. 2, s. 3 (Aralık 1994), s. 28-36. Poulton, H.-; a.g.e.,s. 220 vd.

Yunan Hükümeti, sadece nüfusları az etnik grupları değil, Batı Trakya Türklüğü, Arnavutlar, Ulahlar ve Makedonları da, etnik ya da kültürel değil, sadece “dini bir kimliğe sahip olan azınlıklar” olarak görmektedir. (Ana Britannica, C. 32, s. 285.)

Makedonlar ve özellikle Makedon insan hakları savunucuları hükümet tarafından taciz edilmekte, güvenlik kuvvetleri tarafından izlenmekte ve tehdit edilmektedir. Ayrıca, hükümetin taciz etmesinden kaynaklanan ekonomik ve sosyal baskılara maruz kalmaktadır.

Yunanistan, topraklarında yaşayan diğer azınlıkların olduğu gibi Ulahların da ayrı etnik kimliğe sahip olduğunu inkar etmekte., asimilasyon veya zora başvurarak göç ettirme yöntemlerini kullanmakta ve böylece kendisini homojen bir toplumsal yapıya sahip olarak takdim etme çabası içindedir.

Arvanitisler ise dini ortak payda Ortodoksluk ve eğitim sistemindeki Yunan egemenliği sonucu asimile edilerek Helenleştirilmeye çalışıldığı görülmektedir. Yunanistan’da 1951 yılı nüfus sayımı sonuçlarına göre Arnavutça konuşan 22 bin kişi bulunmaktadır. Yunanistan kendi topraklarında Arnavut kökenlilerin bulunduğunu inkar etmekte, Arnavutluk’ta yaşayan 10.000-150.000 Çamerya Arnavutunun topraklarına dönmesine izin vermemekte, Yunanistan’daki mal varlıklarını ve vatandaşlıklarını iade etmemektedir. Ortodoks Arnavutlara verilen kendi kiliselerini kurma hakkı ellerinden gasp edilmiştir.

Yunanistan, göç ettirmek veya asimile etmek suretiyle Batı Trakya Müslüman Türk Azınlığı’nı tamamen eritmek stratejisi uygulamaktadır.

Bu amaçla Yunan Vatandaşlık Yasasının 19. Maddesi değiştirilmiştir. Eskiden bu maddenin hükmü şöyle idi:

“Yunan olmayan kökenden bir kişi geri dönme niyeti olmaksızın Yunanistan’dan ayrılırsa, bu kişinin Yunan vatandaşlığını yitirdiğine hükmedilebilir. Bu hüküm, yurtdışında doğmuş ve oturmakta olan Yunan-olmayan etnik kökenli kişilere de uygulanır. Ana-babasından ikisi birden veya hayatta olanı vatandaşlığını yitirmiş olan reşit olmayan çocuklardan yurt dışında yaşayanlar da vatandaşlığını yitirmiş olarak ilan edilebilir. Vatandaşlık Konseyinin aynı yönde alacağı karara dayanarak bu konuda İçişleri Bakanı hüküm verir.”

Batı Trakya Türk Azınlığı mensuplarını vatandaşlıktan çıkarmak için kullanılan bu madde, Yunan vatandaşları arasında “etnik kökenlerini” kıstas alarak, “Yunan asıllı olanlar ve olmayanlar” şeklinde ayırım yapmaktaydı. Bu maddeyle vatandaşlıktan iskat edilenler kendilerine bir tebligat dahi yapılmadan, keyfi biçimde vatandaşlıktan çıkarılmışlardır. Soydaşlarımız vatandaşlıktan çıkarıldıklarını sınır kapılarında öğrenmiş, haklarında alınan karara itiraz edebilmeleri için Yunanistan’a giriş yapmalarına dahi izin verilmemiştir. Bu şekilde Yunan vatandaşlığı kaybettirilen soydaşlarımızın sayısının 60.000 civarında bulunduğu tahmin edilmektedir.

11 Haziran 1998 tarihinde Yunanistan Parlamentosu Vatandaşlık Yasası’nın 19′uncu maddesinin iptal edilmesine karar verdiğini açıklamıştır. Bununla birlikte, Yunan Hükümeti, binlerce vatansız soydaşımızın beklentilerinin aksine, yasa iptalinin geriye dönük etkisi olmadığını, yani vatansız soydaşlarımızın gasp edilen vatandaşlıklarının iade edilmeyeceğini bildirmiştir.

Batı Trakya’yı Bulgaristan sınırına paralel şekilde doğu-batı yönünde geçen bir hattın kuzeyinde kalan, 20-30 km. genişliğinde ve yaklaşık bölgenin üçte birini kapsayan ve içinde münhasıran soydaşlarımızın yaşadıkları yer soğuk savaş döneminde “askeri yasak bölge” ilan edilmiştir.

Batı Trakya’nın da içinde bulunduğu Yunanistan topraklarının yarısından fazlası 1938 tarih ve 1366 sayılı yasayla sınır bölgesi olarak ilan edilmiş ve bu bölge içinde taşınmaz alıp-satmak isteyen Yunan vatandaşlarının ilgili vilayetlerde bu amaçla kurulmuş bulunan bir komisyondan izin almaları zorunluluğu getirilmiştir.

4-5 yıldır Azınlık bireyleri arasında veya Yunan kökenliden Azınlık bireylerine taşınmaz satışına seçici olarak izin verilmeye başlanmıştır. Ancak, izinlerin verilmesinde ayları bulan uzun bekletmeler gibi caydırıcı önlemler sürdürülmektedir.

Yunanistan, 1923′ten bu yana Lozan Antlaşması’nın sağladığı garantilere ve haklara rağmen Batı Trakya’daki Türk azınlığı asimile etmektedir.